Kadootjes

“Wie komt er nu op het idee om me levende  konijnen te geven”, dacht ik bij mezelf, “en wat doe ik hier nu mee?” En dan ook nog drie grote zakken aardappelen en 5 liter abafado (een desertwijn).

Hij had me al gezegd, dat wannneer hij de geiten op zou komen halen, hij een aardigheidje mee zou brengen. Net als de vorige keer. Toen bracht hij me aardappelen mee, een flinke kist met groene bonen en wat sla.

“Tja, wat doe ik nu met die konijnen? Slachten? Misschien kan ik daar de buurman voor vragen”. Dus ik de volgende morgen naar de buurvrouw: ” Is Anastacio misschien thuis?” “Die ligt op bed, die heeft last van zijn rug”. Dus ik de situatie uitleggen. “Oh, maar konijnen, die wil Ramiro misschien wel hebben””Kijk, daar komt hij al aan, voor de bakker”. Hem gevraagd, en inderdaad, hij wil ze wel hebben.

Dan de aardappelen, 25 kg aardappelen, daar doen wij een eeuwigheid over om die op te krijgen. Bovendien,is er een zak , waar nogal wat rotte tussen zitten, die moeten uitgezocht worden. “Dona Lucinda, wilt u die misschien hebben?” “Oh ja hoor, ik zoek ze wel uit. Geen probleem.” De volgende dag komt ze met een kruiwagen de zak ophalen. De rest verdeel ik onder het personeel.

En dan nog 5 liter abafado, daar zal ik ook van weggeven. De een wil wel  een halve liter, de ander een liter, zo krijgen alle buren wat.

Na twee weken zie ik Ramiro weer. “De konijnen doen het goed hoor. Zou je misschien een eend willen? Ik ga eenden slachten, slacht ik er ook een voor jullie”.

Nou fijn, als ik straks bezoek heb zal ik eend uit de oven maken!

 

Advertenties

Multibanco

Op zoek naar een plek om te eten, komen we bij een klein restaurantje  dat verscholen ligt achter een tankstation. Eerst is er een bar en daarachter ligt het restaurant. Op de deur zit een groot plakaat : Multibanco avariado (pinautomaat buiten werking) . Ik kijk in mijn portemonnee of ik genoeg cash bij me heb. “Ja, het apparaat wordt vandaag misschien nog gerepareerd”, zegt de eigenaresse.

We bestellen ons eten, en krijgen een enorme portie eten voor heel weinig geld. Zoveel dat je denkt, “Hoe kan dat nu uit?”Er zitten ook maar een paar gasten, terwijl er toch twee man personeel in de keuken staat, plus nog iemand om te bedienen……  Hmmm…ik begrijp het wel dat die Multibanco buiten werking is.

 

Gister ging ik op zoek naar een kadootje voor een kennis. In een kadowinkel zoek ik tussen de babykleertjes. Ik zie dat ik niet genoeg geld in de portemonnee heb en vraag:  “Oh, heeft u Multibanco, ik zie dat ik niet genoeg geld bij me heb”. “Multibanco? Wat wilt u dan kopen?” “Multibanco alleen als u kleren koopt, voor de rest niet”, zegt zij.

“Aha, ik begrijp het.”

U ook?

Olijven

Gister zag ik bij de LIDL een nieuw product: olijven om te laten rijpen (azeitonas para curar). Dit had ik nog nooit gezien, dikke groene olijven, die je zelf moet laten rijpen cq inmaken.

Als olijven geplukt worden, zijn het harde, heel bittere vruchten. Om ze eetbaar te maken, zet men ze gedurende een aantal dagen (of weken) op zout water met kruiden. Zo worden ze zacht en eetbaar.

Hier een handleiding hoe dit te doen.

Nu is het de tijd van de olijven pluk. Ik zag vanmorgen al verschillende mensen bezig. De meeste mensen hier in de buurt hebben wel wat olijvenbomen voor eigen consumptie.

Een deel van deze olijven wordt voor de consumptie ingemaakt, een ander deel gaat voor de olie.

Hier in een dorp Branca, een 10 km verder, hebben we een olijvenpers. Je kunt je olijven daar laten persen. De ingebrachte olijven worden gewogen, dan krijg je een percentage van het gewicht in olie uitbetaald. Daar is dat 10 %. Dus als je 40 kilo aanlevert, krijg je 4 liter olie retour. Goede, koud geperste  olijfolie kost hier in de supermarkt een €4-€5 per liter

Afgelopen weekend waren we in Pedrógão Pequeno, hier een 180 km noordelijker, ook daar in de “lagar” volop bedrijvigheid. Er stond daar een grote hoeveelheid 40 kg zakken om te persen, maar waarschijnlijk is de aanvoer daar dit jaar veel kleiner dan vorig jaar, omdat er zoveel bomen verbrand zijn, met de grote bosbranden. Want ook olijfbomen kunnen verbranden.

Portugese restaurants overal ter wereld.

Mijn dochter ging met een collega naar Namibië voor een conferentie. Ik stuurde haar een berichtje om te horen of ze goed waren aangekomen. Het volgende bericht kreeg ik van haar: “Vanmiddag aangekomen. Vanavond uit eten (met collega). “Ja, ik weet nog een echt goed restaurant…”. Zat ik een uur later aan de bacalhau grelhado com batatas a muro…. ´T is maar waar je de wereld voor rondreist! “. De foto die ze stuurde liet de schilderijen aan de muur zien van “de electrico van Lissabon ”  en “de toren van Belèm“: ze zaten dus in een Portugees restaurant.

Toen we een paar jaar geleden vanuit Melbourne in Australië terug naar Nederland zouden vliegen, gingen we nog even voor een hapje naar een restaurant daar op het vliegveld. De beste optie was een restaurant dat als logo ” O galo de Barcelos ” had (de haan van Barcelos). Het restaurant had als specialiteit : gegrilde kip, waar Portugezen zo dol op zijn. En inderdaad, de eigenaar van het restaurant was een Portugees.

In Zimbabwe vertelde onze Engelse buurman, dat ze in het verleden,voor de oorlogen in Zimbabwe en in Mozambique, graag naar Beira (aan de Mozambikaanse kust) gingen voor een lang weekend. “Want weet je, het was daar zo gezellig met die Portugese barretjes en restaurantjes. En je kon daar zo lekker eten”.

En wilt u in Nederland Portugees eten, dan kan dat bijvoorbeeld in een van de 10 restaurants in Amsterdam die Tripadvisor geeft.

Ontmoeting met het koningspaar

Dat ik een uitnodiging voor de receptie met het koningspaar had ontvangen, wist u al. Maar hoe deze receptie was verlopen had ik nog niet gemeld. Bij deze.

Samen met mijn buurvrouw reed ik naar Cascais, daar in de “Palacio Cidadela ” zou de receptie plaatsvinden. Dit voormalige paleis, in het verleden de residentie van de president, is momenteel deel van een luxe hotel. De ontvangstruimte heeft een prachtig uitzicht over de jachthaven, met daarachter de wijdse oceaan.

Aangekomen in het hotel presenteerden we onze uitnodiging, waarna we een envelop ontvingen met een presentatiekaart voor de ceremoniemeester. Met de gegevens op de kaart zou deze ons presenteren aan het koningspaar. Op mijn envelop zat een rode sticker, net als op die van mijn buurvrouw. Dat hield in dat we gekozen waren om in een thema-groepje te praten met de koning of koningin. Dat was een verrassing! Ik in het groepje met als thema “landbouw”, mijn buurvrouw als leerkracht aan het Nederlands onderwijs verbonden, in het groepje “onderwijs”.

Nadat het koningspaar gearriveerd was, kon iedereen hen persoonlijk begroeten, de hand geven. Daarna gingen de mensen voor het “thema-gesprek”, naar de betreffende tafeltjes. Waar later Willem-Alexander en Maxima een kort gesprek hadden. Maxima kwam aan onze tafel om over de landbouw in Portugal te horen. “Wat is de reden dat u naar Portugal kwam? Wat zijn de verschillen met Nederland ? Hoe gaat u om met de hitte etc etc. ” “Maar ook, zouden we wat voor jullie kunnen betekenen, want wij kunnen soms deuren openen, die voor jullie gesloten blijven.”

Het was een aardig gesprek, waarin ze zich geinteresseerd toonde, en kennis van zaken had.(“en hoe zit het hier met het fosfaat?”) En was er iets, dat haar onbekend was, dan pakte ze de telefoon om de hulp van Google in te roepen. “ik houd er niet van te praten over dingen die ik niet weet” (in dit geval ging het om bloemen die een collega kweekt)

En vervolgens liet ze zich bij praten in het volgende thema-groepje.

De ontmoeting met de Nederlandse gemeenschap was de afsluiting van het Staatsbezoek . Terwijl wij met zijn allen napraatten, en genoten van de bitterballen, stapten zij alweer op het vliegtuig. Thuis, in Nederland, zouden ze de volgende morgen weer bijgepraat worden over het nieuwe kabinet.

De vrijdag erna was er een programma van de NOS op Ned 1 en op zaterdag besteedde het programma “Blauw Bloed” aandacht aan het staatsbezoek.

 

Eindelijk regen

Was ik  zondagnacht nog wakker geworden van een scherpe brandlucht, maandagnacht werd ik wakker van gekletter op het raam. Eindelijk regen ! En toen ik ´s morgens bij de melkstal kwam zei Emilia meteen, “wat heb ik dit gemist”, doelend op de natte mestdrap die ze wegschept.

Natuurlijk kan ik nu niet zwijgen over de tweede grote ramp, dit jaar, die zich afgelopen weekend heeft voltrokken hier in het midden van het land, net voor de regens. Nog eens een 43 dodelijke slachtoffers door de bosbranden.

Vorige week was net het onderzoeksrapport over de ramp in Pedrogão Grande verschenen. Het is een lijvig rapport van een 250 pagina´s. Ik heb ruwweg de conclusies gelezen, en begrijp dat er zoveel factoren mee hebben gespeeld: extreem heet weer, en harde wind, enorme hoeveelheid superdroge bio-massa, niet onderhouden bossen, brandweer die niet op zijn taken is berekend, bebouwing in de bossen, zonder degelijke bescherming tegen bosbranden, falende communicatiemiddelen etc. etc. dat de conclusie alleen maar kan zijn: “Er is hier een heleboel werk te doen, op een heleboel fronten”. En daar heeft de president Marcel Rebelo de Sousa nu ook toe opgeroepen. Het heeft geen zin om de huidige of vorige regeringen verwijten te maken, nú moeten er spijkers met koppen geslagen worden, en aan het werk! Het móét nu anders!

En dat lijkt aan alle kanten te worden onderschreven. De economie draait nu wat beter, zal er ook wat meer geld te besteden zijn. Bovendien zal de politieke wil nu ook anders zijn, lijkt me.

Maar als we beelden zien van alle verbrande bossen, huizen, bedrijven, mensen treurend om hun overleden familieleden, dan denk je toch wel “dat dit nogmaals moest gebeuren”. Dieptriest!

 

Op de markt is uw gulden een daalder waard

Vanmorgen weer boodschappen gedaan op de markt. Het assortiment dat er tegenwoordig aangeboden wordt is steeds ruimer, daar kan ik aan groente en fruit alles kopen wat ik nodig heb. Maar nu kun je er ook volop vis, kaas, worst, brood, koek, honing, en ook sieraden en andere handgemaakte dingen kopen. En naarmate het aanbod groter wordt, groeit ook de klandizie daar. Leuk hoor!

Ik kocht vanmorgen:

6 kilo sinaasappelen, 2 kilo uien, 1,5 kilo tomaat, 2 stronk prei, 700 gram wortelen, een kleine brocoli, een bloemkool, een bos spinazie, 2 paprika´s, 3 citroenen, 300 gram gesneden soepgroenten, en een bosje selderij.

Dat alles tesamen was, €21, “€20 is ok”, zegt zij. En dan krijg ik ook nog een extra zak soepgroenten mee !

Maar het grootste voordeel van groente en fruit van de markt is, dat ze verser zijn, dan van de supermarkt, en daardoor veel langer goed blijven.

 

Tenue de ville

De uitnodiging voor de receptie van het Koningspaar vermeldde als dresscode: “Tenue de ville”, wat betekent een middagjapon of een mantelpakje. En dat betekent een rok cq jurk tot op de knie en bedekte schouders. Aangezien ik nooit in een jurk of rok loop, en dit niet in mijn garderobe heb, moet ik dit aanschaffen of lenen.

Dus op zoektocht. Eerst hier in Coruche, alle kledingwinkel(tjes) langs. Maar ja, voor ons, lange Nederlanders valt het tegen wat van onze gading te vinden. Meestal is het te klein, maar vooral te kort. Vervolgens naar het winkelcentrum In Montijo. Daar alle winkels langs. Maar wat viel me dat tegen. Was dit winkelcentrum een 5 tot 10 jaar geleden, dé plek waar je kon slagen, nú echt niet meer.

Het aanbod van kleding daar is bijna alleen uit het goedkope segment. Goedkoop, stoffen van slechte kwaliteit, en made in China.En héél veel van hetzelfde. En het viel me op dat er ook zo weinig bezoekers waren. Maar dat kan natuurlijk aan het moment hebben gelegen.

Eerlijk gezegd bedacht ik me toen, dat dat de reden wel eens kan zijn, dat er zoveel kledingwinkeltjes in Coruche zijn verschenen, de laatste jaren. Daar verkoopt men veelal kleding van Portugese en Spaanse makelij, betere kwaliteit en niet veel duurder, dan de Chinese kleding. Die je overigens ook hier in Coruche kunt kopen.

En wat  mijn middagjapon betreft, ik kan wat lenen van een vriendin. De gemakkelijkste oplossing!

Studeren

De 11e September was de dag dat studenten die zich ingeschreven hadden voor een studie aan het hoger onderwijs, te horen kregen of ze een plaats hadden gekregen of niet. Het  ging hier gewoon om het studiejaar 2017-2018 ! Dus als je dan te horen had gekregen dat je geplaatst was, had je heel veel werk te doen, om op tijd je studie te kunnen beginnen.

Allereerst een kamer zoeken. In het geval van David, een jongen hier uit de buurt, in Lissabon. Familie of kennissen in Lissabon heeft hij niet, dus waren ze aangewezen op advertenties in de krant, en elke andere mogelijkheid die ze zagen om een kamer te vinden.

Zijn moeder vertelde over de zoektocht. Toen ze na 3 dagen nog geen kamer hadden gevonden, via advertenties en andere kontakten, besloten ze om gewoon van deur tot deur te gaan. In de wijk rondom de faculteit gingen ze eerst café´s, en winkels langs. Maar al snel besloten ze gewoon van deur tot deur overal aan te bellen en te vragen.”De mensen waren heel erg behulpzaam en vriendelijk, en waren alleszins bereid om te helpen”, zei ze.

Deze intensieve tocht, leverde uiteindelijk resultaat. Ze hebben een kamer voor David gevonden: €350 in de maand, voor een gemeubileerde kamer, inclusief electra, water, internet, en linnengoed. Hij moet alleen dan nog zijn eten zelf regelen. Het nadeel is dat de kamer nogal ver van de faculteit ligt, dus hij zal met de bus moeten, dat kost ook weer het nodige. En laten we het studiegeld niet vergeten van €1063. Dat kan gelukkig in termijnen betaald worden.

“En dan moeten we maar zien, hoe we dat op gaan brengen”, “Dat zal niet meevallen”.

Er is een aanvraag gedaan voor een studiebeurs bij de overheid. Dat is een enorm burocratisch proces, maar als ze die €200 per maand erbij zouden kunnen krijgen, zou dat heel veel schelen. De toezegging voor de beurs wordt niet eerder verwacht dan in November, dus tot die tijd moeten ze de kosten, zo wie zo zelf dragen.

U begrijpt dat het voor veel ouders niet meevalt, als hun  kind gaat studeren.

Kippensoep

Ik: “En dan wil ik nu nog even naar de poelier”. “Even wat kippenkarkassen kopen”. “Kippenkarkassen? Waar gebruik je die dan voor?”, vraagt onze Nederlandse vriend. Ik: “Om soep te maken”.Hij: “En heeft ze die dan zo te koop? Is daar dan vraag naar?”

“Ik moet even kijken of ik er nog wat heb”, zegt de poelier. “Ik heb namelijk nog een bestelling” “Ik kan u er nog 3 verkopen”. “Nou geeft u me die dan maar”, zeg ik. “Dat is dan €1,50”.

“Maar in Portugal wordt veel kippensoep gegeten”, zegt mijn dochter. “Canja. Canja de galinha”.

Ja, kippensoep, is populair voor jonge kinderen. Hier maakt men die soep met een soort munt, “hortelã “. En doen ze er ter vulling pasta in. Maar ik trek bouillon met laurier, knoflook, tijm, ui, en currie. En dan doe ik er later de soepgroenten bij. Dit gerecht heeft een ontstekingsremmende werking, door het getrokken kippevlees, de knoflook en de geelwortel in de currie.

Daar gaat het me nu niet om, ik vind het gewoon lekker. Maar om de ontstekingsremmende werking is het een favoriet recept bij verkoudheid en griep.